Geçit

“Sessizliğe geçidi” duy

Ve sessizliğin içindeki sesi

Her dönüş O’nadır

Doğduğunda açılır kapı

Önüne bir şey koymak ister herkes ki çarpmasın

Yetmez alır eline kalemi boyayı renklendirir kapıyı

Sessizliğe dayanamaz, geçidi unutmak ister insan

Ondandır dilinde şarkı, kelam, dua, kitap, dostlar, sinemalar, işler ve güçler, kaygılar ve korkular

Selviler yaprak dökmezmiş onun için dikilir mezara

Her rüzgârda anarlarmış Allah’ı

Altında yatanın da nasiplenmekmiş muradı

Kapı, geçit, mezar

Üzeri açık, mavi gök, sonsuz

Kuşlar kanat çırpar, korkusuz

İnsansa hep korkar

Kapı kapanmasın diye kırk takla atar

Özgür olmak ister daha ilk adımda

Ama dönüp annesine bakar

Yürü derse başlar yolculuğa

Adımlar koşmaya döner bir anda

Artık kendi başına anlam arar

Zaman akar anlaşılmaz bir hızla

Bir bakar kendi tutmuş bir eli adımlarını izliyor heyecanla

Hangi ara bilinmez günlerden bir gün ya da gece, duyulmaz olur destek sesi

Ne kadar uzun kalsa da kısadır annenin biten nefesi.

Lohusanın mezarı kırk gün açıkmış,

Hangi insanın kapalı ki!

Kimine bir zindandır toprak,

Kimine yemyeşil bir durak.

İnsan bedeni toprağa girince bütün korkulardan kurtulacak!

Adımları yavaşlar bazılarının, şans mıdır, ellerinde baston.

Kimi motosikletle son sürat gider toprağa, özgürlük mü?

Herkes bilir öleceğini ama kimse beklemez.

Diğerine geldi mi üzülür lakin yine kendine.

Korksan da korkmasan da gelecek sıra

En azından bütün korkular son bulacak bunu unutma!

İnsan hep anlam arar yaptığında,

Aramayan, bulamayan zaten duramıyor dünyada.

“Karanlığın özü ışıktır ışığın özü yağ”

Göğün rengi su gibi mavi, renksizdir, biliriz aslında.

Siyah tüm renkleri yutar, kara toprak insanları.

Kapısı kapananları,

Önüne ne koyarsan koy, gideceksen kurtarmıyor dünya bağları.

Dizsen de kat, yat, bahçe ya da akademik derece,

Ölüm geldi mi süpürüp atıyor bir gecede.

Sessizliğe geçit hep açık ama unutma!

Duyacağı sesi insan kendi götürecek yanında.

Kalacak ardında belki hoş belki boş bir seda…

Handan Kılıç

30/03/2026 İzmir